Floransa’da servetini asırlar boyunca koruyan Monteserro Ailesi’ne “Sırrınız nedir?” diye sorulduğunda, ailenin büyüğü sadece tek cümleyle cevap verirdi:

“Aynı yerde fazla kalma.”

1600’lerde bu bir tercih değil, hayatta kalma stratejisiydi. Zengin tüccarlar ne kadar görünür ve yerleşik olursa o kadar hedef hâline geliyordu. Yer değiştirdiler, izlerini hafiflettiler. Zamanla fark ettiler ki değişen sadece adres değildi. Konfor insanı yavaşlatıyor, hareket ise zihni keskin tutuyordu. Bu yüzden her mülkün girişine aynı cümle kazınmıştı:

“Casa è mente, non muro.”

(Ev bir adres değil, bir bilinç hâlidir. Duvarlar sabittir, zihin sabit kalamaz.)

Bugün o zorunluluk bir tercihe dönüştü. Ama tehlike hâlâ aynı: Konfor tuzağı.

Modern hayatta konfor alanı, en büyük başarı engeli hâline geldi. Güvenli iş, tanıdık çevre, tekrar eden rutinler… Hepsi bize “güvendeyim” hissi veriyor ama aslında bizi yavaşlatıyor, köreltiyor. Oysa konfor alanının dışına çıkmak,........

© Kıbrıs Gazetesi