Siz asıl tarihi yaşayanları dinleyiniz… Tam 52 yıl önce Tanrım ne sevinçti o… O sevincin şiddetini ve anlamını, ancak o günü yaşayanlar bilebilir… Savaşın alevleri ortasında, ölüm korkusuyla kol kola giden bir sevinçti bu… Ondan sonra artık ölüm korkularının yüreklerde hiç duyulmayacağının iliklere dek duyumsanarak yaşanan bir ölüm korkusu… 50’li yıllardan o yana Kıbrıs hep sıcak çatışmaların adası olmuştu… Ne ki, Kıbrıs üzerinde topyekun bir savaş; karada, havada ve denizde ilk kez gerçekleşiyordu… Yıllardır özlemle ve kimi zaman da umutsuzlukla beklenen Türk askeri, dönemin mottosu olan “Bekledim de gelmedin” şarkısına inat, denizden ve havadan Kıbrıs’a akıyordu, Kıbrıs’a geliyordu… “Bir gece ansızın gelebilirim” şarkısının sembolleştiği o çok sıcak ortam… Rum ve Yunan silahlarının cehenneme dönüştürdüğü bir atmosferde, 50’lerdeki Kore Savaşı’ndan sonra, Türk Silahlı Kuvvetleri ilk kez yurt dışında savaşa girişmişti… Bu kaçınılmaz savaşın nedenleri de, dünya genelinde çok iyi biliniyordu. 5 gün önce gerçekleştirilen faşist cunta darbesinin beklentilerini tuzla – buz etmek ve Kıbrıs Türk halkını kesin güvence altına almaktı bu savaşın temel amacı… * Türk askeri gelmeseydi, darbenin lideri olarak Cumhurbaşkanlığı koltuğunda EOKA’nın ünlü ve azılı tetikçisi Nikos Sampson oturacaktı… Kıbrıs’ın ve bölgenin hali nice olurdu peki? EOKA’nın ve EOKA’cıların tek değişmez hedefi, Kıbrıs’ı Yunanistan’a ilhak etmekti… Başarıyla sonuçlandırılan faşist, ırkçı ve yayılmacı darbenin daha dumanları dağılmadan Rum Temsilciler Meclisi toplanacak ve adanın Yunanistan’a ilhak kararını alacaktı… Tıpkı 1963 Aralık ayında yaptıkları gibi, yönetime isyan ettikleri gerekçesiyle, adanın her yanında enklavlarda........

© Kıbrıs Gazetesi