Ömer ErdemKarakol komutanı sağ dirseği dışarıda, öne şahin misali kurulmuş yanında şoför, tenteyle kapatılmış cipin arkasında silahlı altı askerle hızla giriyor kasabaya. Zihninde ne tasarladığını kimse bilmiyor. Sağdan soldan hayvan mı yaşlı mı çocuk mu çıkar dert edinmiyor. Ne korna sesi var ne motor homurtusu. Aracın sessiz kayışında kamuflaj duygusu hissediliyor. Bütün gücünü pervasızlığından alıyor komutan. Bir emriyle askeri cip hazır oluyor askerler kayıtsız şartsız diziliyorlar arkaya. Gece gündüz karakol komutanı sırrını kendi bildiği gerekçelerle köy köy dolaşıyor. Ona sebebini sorabilecek bir babayiğit de yok. İlk hedefi yine kahvehane oluyor omuzları kazıklı başçavuşun. İnsan ortalamasının orada olduğunu tecrübeyle biliyor. Ona komutanım diye hitap ediyor itiatkar bir siniklikle Anadolu’nun her bir yanından gelmiş yüzleri esmer gençler. Cipten çeviklikle inerken el, kol ve vücut hareketlerini tamamlayan emirler geliyor. Sen, sen, sen arka kapıya, sen buraya, sen benimle. Palaskasının sağ yanına yerleştirdiği tabanca kılıfı dikkat çekiyor. Kahve basılıyor. Çıkışlar tutuluyor. İçerdekiler şaşkın. Arabanın ani girişini gören kimi diğer erkekler meydana yöneliyor. Kimsenin meraktan başka bir sermayesi yok. Ne olay oluyor ne kavga çıkıyor burada. Ne kaçakçı var ne de hapishane kaçkını. Meraklı erkekleri burnu akan çocuklar izliyor. Kadınlar balkonlara çıkıyorlar. Merak gökkubbe kadar yüksek. Ne oluyor? Yoksa!

Komutan bakıyor ki kimsenin telaşlandığı yok herkes ellerini başının üstüne çoktan koymuş. Dışarı, dışarı, herkes meydana çıksın emrini veriyor. Kahveci dahil,........

© Karar