Çiçekler arasında yarış yoktur fakat insan onları yarıştırır. Güle soy ekler. Sarmaşığa aşk isnad eder. İsim koyar her birine sıralı. Paha biçer. Adına şarkı besteler. Üstüne mitoloji üretir. Baharın onca çiçeğe sinesini açması cömertliğinden gelir. Her çiçeğe meşrebince koku meşrebince eda katar bahar. İnsana kendisi olmak yetmez oysa. Baharı yaşasa yaz der. Yazı bulsa kıştan söz eder. Diğerleri de yetinmesin ister varlıklarıyla. Biraz koşsa yoruldum susadım derdine düşer insan. Sıcaktan bunalır. Soğuktan titrer. Kendisini onunla bununla kıyaslar. Elinde olsa armut piş ağzıma düş ilkesine tapar ebediyen. Eline çöp, ip, metre ne bulursa alır, sağı solu hesaplar. Dağa yükseklik atfeder. Nehre uzunluk. Ayna yapar. Karşısına geçer. Boyunu ölçer. Varlıkların hiçbirinin umurunda değildir insanın bu yakıştırmaları. Çiçek sessizce söner. Tohuma durur. Varlığına teslim olur. İnsan yine o razı gelmez bu teslimiyete. Akıl sevdasına kapılır. Faniliği karartır. En büyük korkusudur faniliğin terazisine çıkmak. Yer değiştirmek, başkasının yeriyle oynamak yazgıdır ona. Ağaç çiçek, buğday başak dinlemez o tohumu buna ekler şu aşıyı bu fidana uygular. Kıtalar gezdirir. Ovalar, vadiler dolaştırır.

Bitkiler değil sadece deniz ve kara canlıları da yarış bilmezler. Nehir denize şevkle karışır. Dalganın kıyıya koşması yan yana, el eledir. Köpükler birbirini........

© Karar