Aşkları, hayalleri hiç olmamış, büyük rüya bahçelerinde hiç dolaşmamış insanların hayatından daha sıkıcı ne olabilir ki bu dünyada?

Sevmenin, sevilmenin o değerli zehrinden birazcık olsun tatmadan yaşamanın nasıl bir cehennem olduğunu bilebilir miyiz?

Yüreğimizin kıyısındaki uçurumlar olmasa, hayatımızın kuru vadileri tutkulu nehirlerle buluşmasa, içimizin çorak bozkırları aşka açılmasa bu dünyanın esaretine nasıl dayanılır? Nasıl geçilir ölüm ıssızlığını andıran yaşadığımız günlerin zalim karanlığından?

Harfler, kelimeler olmadan içinde biraz olsun nefes aldığımız yürekler, kalbimizi koruyan aşklar ve sağlam sesli hafızlar olmasa, doru beyaz atlarla nasıl kaçılır bu dünyanın despotlarından?

Ama ne yazık ki hiç kaçamadık ve aşk kavşaklarında hep yanlış ata oynadık.

Yanı başımızdan akıp giden ırmaklara dokunamadık, serin suların kıyısında susuzluktan kurudu yüreklerimiz.

Rüzgarda koşan yılkı atlarının yeleleri gibi birbirlerinin üstüne kapanıp, ölüme ve hayata karışıyor........

© Karar