MARTİN GUZMAN

ROMA

Papa Francis’in vefatıyla birlikte dünya olağanüstü bir liderini kaybetti. Ancak onun mirası yalnızca ilham verdiği insanların kalplerinde değil, aynı zamanda daha adil, insani ve sürdürülebilir bir küresel ekonomi inşa etmek için başlattığı somut çabalarla da yaşamaya devam edecek.

Arjantin’de Jorge Bergoglio olarak doğan Papa Francis, ekonomik adaletsizliğin acımasızlığını ilk elden biliyordu. Dünyanın en istikrarsız ekonomilerinden birinde, tekrarlanan ekonomik ve dış borç krizlerinin nesiller boyu çocukların ve ailelerin üzerine uzun gölgeler düşürdüğü bir ülkede büyüdü. Ekonomik sistemler halktan ziyade çıkar çevrelerine hizmet ettiğinde neler olduğunu gördü: yüksek eşitsizlik, parçalanmış topluluklar ve suç, bağımlılık ve güvensizlik gibi yaygın sosyal sorunlar.

Papa olarak Francis bu gözlemlerini küresel sahneye taşıdı. Onun sesi, sadece ortak insanlığımızı hatırlatmakla kalmayıp aynı zamanda milyarlarca insanın haysiyetini inkar eden kurumsal yapılara meydan okuyarak dünyadaki en güçlü ahlaki güçlerden biri haline geldi. Vatikan’daki Papalık Sosyal Bilimler Akademisi üyeleri olarak, kendisiyle sık sık diyalog kurma ayrıcalığı ve mutluluğunu yaşadık.

***

Endişeleri acildi ve yaşanmış gerçekliğe dayanıyordu. Özel sohbetlerinde “Gerçekliği dönüştürmek için sadece laboratuarda çalışmak değil, sahada da harekete geçmek gerekir” derdi.

***

Francis, çoğu zaman karı insanlardan üstün tutan ve bencilliği iş birliğinin önüne koyan bir ekonomik sistem gördü. Piyasalar güçlü bir araç olabilirken, uygun kurallar ve düzenlemelerle sınırlandırılmamış piyasaların küresel ölçekte adaletsizlik üretebileceğini biliyordu; buna en büyük adaletsizlik de dahildi: Laudato Si’ ansiklopedisinde “ortak evimiz” olarak adlandırdığı çevremizin yok edilmesi. Ahlaki bir pusula ve dayanışma duygusu olmadan, piyasalar servet yaratma kaynağı olmaktan çıkıp, servet sömürüsünün bir aracı haline gelebilirdi; bu da gelir ve servet........

© Karar