Duvarlar yükselirken zemin çöküyor
Türkiye’nin içinden geçmekte olduğu siyasi süreç sanki olağan bir süreçmiş gibi her zamanki alışkanlıklarımızla veya dünkü beklentilerimizle bugünkü siyasi yapıyı değerlendirmek rasyonel bir tutum mu? Elbette değil. Şu var ki insanoğlu her türlü değişime çabucak alışıyor, daha doğrusu başına gelenleri bir süre geçince kabulleniyor. Ancak alışkanlıklarını terk etmesi biraz zaman alıyor. Bu yüzden öncekinden tamamen farklı şartlar altında bile eski refleksleri işlemeye devam ediyor.
Bu itibarla biz de aşağı yukarı son on yıl içinde aşama aşama şekillenmiş bulunan yeni siyaset mekanizmasına artık alıştık ama yine de siyasi projeksiyonlarımızı geçmişteki işleyişe göre yapıyoruz. Buna karşılık, sistem durduğu yerde durmuyor, sürekli kendi kendini güncelleyerek sınırlarını genişletiyor.
Seçim sandığından çıkabilmek için kimi adayların kişisel çekim gücüne başvurmanın da artık çare olmadığı gerçeği son iki yıl içinde fiili olarak hepimizin gözüne sokuldu. Sandığın gerektiğinde pekala geçersiz sayılabileceği, kazanılanların kazananın elinden alınabileceği ayrıca gösterildi.
Bütün bunların bir panik halinin tezahürleri olduğu muhakkak ama olağan zamanların ölçüleriyle yürütülen siyasi muhalefetin olağan dışı bir siyasi sürecin atlatılmasını sağlayacağı beklentisinin maddi karşılığı yok.
Öncelikle son on yılda ülkede yaşanan büyük rejim dönüşümünün alışılmış ilişkiler düzenini devreden çıkardığı gözden kaçırılmamalı. 2016’da MHP içindeki liderlik mücadelesinin yargı müdahalesiyle sonuçlandırılması sonrasında başlayan süreçte adım........
