İngiliz bir dostumla bahise girmiştim, haklı çıktım.

Önce girdiğimiz bahsin dayandığı gelişmeleri anlatayım izninizle.

İngiltere Başbakanı Keir Starmer, 2024 seçim kampanyasını tek kelimelik bir slogan üzerine kurmuştu: “Değişim.”

“Değişimin”yüzü olarak da “ahlak vurgusunu” öne çıkarıyordu.

Seçimleri, geleneksel oy oranının altında bir oranla da olsa kazandı.

Ancak zamanla hatalar yapmaya başladı… Kış yakıt yardımını kaldırması, zengin bağışçılardan aldığı yardımları ve bazı hediyeleri cebe indirdiği iddiaları derken atadığı ABD Büyükelçisi Lord Mandelson’ın, hüküm giymiş cinsel suçlu Epstein ile bağlantıları olduğunun anlaşılması onu iyice tartışılan bir başbakan haline getirdi. Desteği azalmaya başladı.

Parti içinde muhalif sesler de artıyordu. Mayıs 2026 ayında yapılan yerel seçimlerde Partisinin önemli sayıda sandalye kaybetmesi, bardağı taşıran son damla oldu.

Artan baskılar sonunda istifa etti.

Starmer’ı istifaya zorlayan asıl darbe, kendi partisi olan İşçi Partisi içinden yükselen muhalif seslerin lideri olan ve “Kuzeyin Kralı” lakaplı Andy Burnham’dan geldi.

Geçmişte bakanlık da yapmış olan Manchester’ın sevilen Belediye Başkanı Andy Burnham, aslında ocak ayında bölgesinde boşalan milletvekilliği nedeniyle yapılacak ara seçime katılmak istemişti. Ancak Starmer, Burnham’ın adaylığını parti yönetimi tarafından alınan kararla engelledi.

Mayıs........

© Karar