Son İran- ABD müzakerelerine az daha İstanbul ev sahipliği yapacaktı. Çeyrek kala yine Umman’a kaydırıldı. Söylendiğine göre İran’ın talebiydi, Umman’a güveniyorlardı, İstanbul’u istemediler.

Bir Maskat’ta bir Cenevre’de buluştular, Umman Dışişleri Bakanı Busaidi buluyordu aralarını, yapıcı ve verimli geçtiğini söylediler, ilerleme kaydediyorlardı, anlaşmaya yakınlardı.

Fakat son nükleer görüşmelerinden 2 gün sonra, anlaştıklarını duyurmaları an meselesi sanılırken Trump, sağ gösterip yine sol vurdu. 28 Şubat’ta Tahran beklemediği bir saldırıyla sarsıldı.

Netanyahu- Trump ikilisi, İran’a arifeyi gösterdi ama bırakın bayramı, dördüncü turu bile göstermediler. Dini Rehber Hamaney’i vurarak başladı, rejimi sürpriz bir sabaha uyandırdılar.

İlk kez olmuyordu. İran’a 13 Haziran saldırısından önceki müzakerelerin de ev sahibi Umman’dı. Bir Maskat’ta bir Roma’da buluşuyorlardı. Güya iyi gidiyordu, Tahran altıncı tura hazırlanırken komuta heyetinin vurulduğu kanlı bir sabahta buldu kendini.

İkisinde de İran, aralarındaki nükleer müzakerelerin süreceğini umarken Trump, verdiği sürenin dolduğu gün düğmeye bastı. Anlaşmaya yanaşmıyorlar, müzakereler başarısız diye.

Aynı Trump şimdi yeni bir müzakere turuna oturmaya çağırıyor. Bir elinde zeytin dalı, diğerinde gürz. Hem barış şartlarını içeren anlaşma teklifini uzatıyor hem de 5 gün ek süre verdi, Tahran’a tehdit........

© Karar