Maaşlar, sağlık, vergi, güvenlik ve pul harcamaları kesilir, ondan sonra ödenir. Pek çok kamu çalışanı “bürüt maaşını bilmez.” Eline geçen paraya bilir.

Her ay bizden-97’de emekli oldum-çalışırken % vergi, %8 sağlık harcaması kesilirdi. Esnaf, sızlandığımız zaman, çalıştığımızı, emeğimizin karşılığı olan bir paranın bulunduğunu hiç hesaba katmaz, kendi vergisinin hesabını yapar, bizimkini giderden saymazdı. Çünkü esnaf kazandığı, eline geçen görünen bir paradan söz eder, vergisini ondan öderdi. Kazanılan paradan vergi ödemek ağrına giderdi. Nasıl olsa memurun kazandığı para eline geçmeden vergi, sağlık ve diğer kesintiler görünmez bir paraydı, kesilirdi ve değeri olmazdı.

Devletin çalışanına, emeklisine sözü vardı. (Seyyanen ödenmesi gereken zamlar gibi… Çalışana ödendi, emekliyi tavana baktırdılar.)

Devlet sözü, iktidarlar, hükümetler değişse bile, değişmez, mutlaka yapılırdı. Çünkü devlette süreklilik ve güven esastır. Hükümet değişir, iktidar değişir, devlet değişmez. Hükümet, iktidar gelip geçicidir, devlet “ebet müddettir.” Yaslar, yönetmelikler “amir oldukları” her konuda etkinliklerini sürdürürler. Verdiği sözün arkasında durmayan “devlet adamları” devletin güvenirliliğini yaralar…

Devletin sözü “I. ve II. Dereceye inen çalışanlarına sağlık kurum ve kuruluşlarında, sağlık harcamalarında “birinci sınıf hizmet vereceğidir.” (Seyyanen ödenmesi gereken zam da bir devlet sözüdür emekliye.) Ancak devlet “süreklilik esasını” birtakım değişiklilerle kaldırdı. Emekli Sandığını Sosyal Sigortalar kurumuyla birleştirerek “harcama kalemlerindeki sıtatüyü tek taraflı olarak bozdu. Sosyal Güvenlik Kurumu adı altında birleştirdi ve paranın değersizleşmesiyle birlikte “hastasına da değer vermez oldu.” Kimi........

© Karadeniz'de sonnokta