Bu ülkede öğretmenler öldürülüyor, bu ülkede öğrenciler, çocuklar, torunlar, canlar öldürülüyor. Bu ülkenin ışıkları, geleceği söndürülüyor? Ve öğrencilerini korumak için kollarını açıp kol kanat geren öğretmenler kurşuna diziliyor. Bu nasıl bir eğitim ki canavar yetiştiriyor?

Siyaset, “acının siyaseti olmaz” deyip konuyu baştan kapatmak, insanları susturmak istiyor. Oysa yıllardan beri siyasetin yarattığı acıları hala gideremedik. Önlem alınabilecek cinayet gibi kazaları, konuşamamaktan “kader” deyip geçiştirdik. Tedbiren yüzlerce polisle camiye gidildi, ama maden ocağına tedbirleri indiremedik. / Acının siyaseti olmazmış, o zaman siyaseten çekilen acıları nereye koyacağız? / Irzına geçilen çocukları ne yapacağız? Kadın bakanımız ne demişti: “Bir kere ile bir şey olmaz!” / Depremle çürük otellerde öldürdüğümüz çocuklarımız ne olacak? Siyaseten tutuklanan, yargılanan insanları, gazetecileri kim konuşup tartışacak ve çözüm üretecek?

Terör bu ülkede can alırken, öğretmen de can verdi, korucu da, asker de, köylü de, sokakta ki masum insan da. Hiçbirinin kimliğine bakmadı terör: Kadın demedi, erkek demedi, çocuk demedi, masum demedi; dinine, mezhebine, ırkına, rengine göre seçmedi… İçtiği kana doymadı. “Bugün “affediliyorlar.” Onca acının siyaseti ne olacak?

Bu ülkede hala öğretmenler öldürülüyor, hala çocuklar katlediliyor. Hem de barış içerisinde, terör falan olmaksızın. Siyaset önlem almıyor, dosyası olan binlerce insan sokakta geziyor. Suçun ve suçlunun özgürlüğü olur mu? Çözüm bilimdedir, bilimsel önlemlerdedir.

Yaklaşık 25 yıldır uygulanan eğitim politikalarıyla varılan yer burasıdır, madde bağımlılığı, adi suçlar, ahlaki çöküntü ve enflasyonun yok ettiği ailelerdir. Okullarımız canavar yetiştiriyor, maddeye bağımlı insanlar yetiştiriyor. Vurguncu, soyguncu, ırz düşmanı insanlar yetiştiriyor.........

© Karadeniz'de sonnokta