Urfa ve Maraş’taki okul saldırıları önemli bir toplumsal sorunun can yakıcı sonucuyla öne çıkmasına yol açtı. Sıcağı sıcağına yapılan “üzüntü” açıklamaları, duygusal yorumlar sorunun gerçek anlamda irdelenmesinin önüne geçti. Bu boyutta olmasa dahi her gün sokakta, okul bahçesinde, koridorda dahası sınıflarda itişip-kakışmaktan çok öteye bir şiddet sarmalını görüyor yaşıyorduk. Özellikle yetkililerin “münferit” saydığı bu olgular/olaylar güvenlik yetersizliğine dayandırılarak top taca atılıyor, sorumlularda işin içinden çoğu zaman sıyrılmış sayılıyorlardı. Sorunun köklü ve sosyolojik nedenleriyle pek ilgilenilmiyordu.

Oysa sosyal çürümenin bir boyutu olarak eğitim-öğretime dolayısıyla okullara yansıyan zorbalık/şiddet, sadece bir “güvenlik sorunu” olarak ele alınamayacak bir sorunsaldı. Öğretmen ve yönetici boyutuyla, eğitim izlencesiyle, sokak ve dış etkenler yönüyle karmaşık bir etkileşim. Bu öngörüden uzak, toplumsal derinliği olmayan popülist söylem ikiyüzlülüğüyle, kolaya kaçan gerekçelendirmelerle şiddet sarmalı göz ardı edildi/ediliyor.

Bakanlık ve devlet yetkililerinin yanında kimi muhalif çevrenin de konunun “bam teli” nden uzak “çözüm” arayışları trajikomik açıklama ve görüntülerle halka bir sus payı olarak boca edilerek toplumsal öfke dindirilmeye çalışıldı. Zaten çok hızla değişen gündem sorunun da soğumasına, ikincil plana itilmesine yol açmakta. Yine de bir eğitimci ve yurttaş sorumluluğuyla toplumsal sorunlarımızın önemli bir ayağını -temel düzlemini- oluşturan eğitim sorunsalını gündemde tutma çabası önemli diye değerlendiriyorum.

Şiddet sadece bir “asayiş” sorunu mu? Toplumsal baskı yoğunlaşmış, toplumsal şiddet yükselmiş, yoksulluk dayanılmaz boyutlara ulaşmış, korku ve çaresizlik yaygınlaşmış; güven duygusu bütün ülkede hızla azalmakta. Okullarımızı da bu tablodan bağımsız/ayrı düşünemeyiz. Güven yuvası olması gereken okullar tedirginlik duyulan, korkulan alanlara........

© Karadeniz'de sonnokta