OSMANLI: “MAZLUM MİLLETLERİN GÖNÜL KALKANI”
Türk devlet felsefesinin köklerinde yer alan “kut” anlayışı ve cihanşümul hâkimiyet mefkûresi, imparatorluğun kurucu unsuru olan Türk milletini çoğu zaman kendi benliğini ve imkânlarını cihanın nizamı uğruna vakfeden fedakâr bir omurgaya dönüştürmüştür. İmparatorluğun kurucu iradesinin zaman zaman kendi öz yurdunda geri planda kaldığı yönündeki haklı tarihî tenkitlere rağmen, Osmanlı Devleti’nin dünya mazlumları karşısında takındığı tavır, tarihte benzerine az rastlanır bir adalet ve vicdan numunesidir.
Bu anlayışın en somut ve asil tezahürü; asırlarca yer altı ve yer üstü zenginlikleri Batı sömürgeciliği tarafından vahşice yağmalanan, insanı köleleştirilen kara kıta Afrika’da tecelli etmiştir.
16. yüzyılın başlarında Yavuz Sultan Selim’in Mısır seferi ve hilafetin intikaliyle başlayan süreç, Osmanlı Devleti’ni sadece Akdeniz’de değil; Kızıldeniz, Umman Denizi ve Hint Okyanusu havzasında da yegâne himaye merci kılmıştır. O dönemde Ümit Burnu’nu aşarak Doğu Afrika sahillerine ve Hint ticaret yollarına kanlı pençelerini geçiren Portekiz donanması; Mozambik’ten Mombasa’ya, Zengibar’dan Somali’ye kadar tüm yerel halkları ve Müslüman emirlikleri hedef alıyordu. Batı emperyalizminin kıtayı bir hammadde deposu ve köle pazarı olarak gördüğü bu çağda Osmanlı, binlerce kilometre öteden uzattığı donanma eliyle mazlumların imdadına yetişmiştir.
Koca Sinan Paşa’nın, Seydi Ali Reis’in, Kurdoğlu Hızır Kaptan’ın ve bilhassa 1580’lerde Doğu Afrika kıyılarında destan yazan Emir Ali Bey’in mücadeleleri, Batı’nın sömürü zincirine vurulmuş en ağır darbelerdir. İngiliz ve Batılı tarihçilerin haksız biçimde "korsan" ya da "serüvenci" yaftasıyla........
