Hayat bazen bize en büyük derslerini, en beklemediğimiz anlarda verir.

Haksızlığa uğradığımızı düşünürüz.

Ve içimizden hep aynı soru geçer:

Oysa zaman acele etmez.

Bazı cevaplar, yalnızca yürümeye devam edenlere görünür.

Yıllar içinde şunu öğrendim:

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize bir şey öğretmek için girer.

Bazı kapılar kapanır.

Çünkü artık orada büyüyemeyiz.

En çok da emek verdiğimiz yerlerde inciniriz.

Çünkü emek yalnızca harcanan zaman değildir.

Sessizce kurduğumuz hayallerdir.

İşte bu yüzden emek karşılığını bulmadığında yalnızca yapılan iş eksilmez.

İnsana duyulan güven de biraz........

© Karadeniz'de sonnokta