De whatboutismes die Israël moeten beschermen werken niet meer

Eigenaar van TransCity en Auteur

Politici die Israël te vuur en te zwaard willen verdedigen, hebben al lange tijd géén verhaal meer. Whataboutismes zijn dan vaak nog hun enige uitweg. Maar juist deze whataboutismes maken de aanklacht tegen Israël vaak alleen maar stérker.

Afgelopen donderdag gebeurde het weer. In de vrolijk rechtse talkshow Goedenavond Nederland - waarin de talkshowhosts nauwelijks een kritische vraag aan hun geregeld knetterrechtse gasten stellen - pleitte Mona Keijzer vóór deelname van Nederland aan het Eurovisie Songfestival. Want je moest cultuur en politiek nu eenmaal wél gescheiden houden. Ik twijfel er daarom niet aan dat dit ook haar standpunt zou zijn geweest als Iran aan het Eurovisie Songfestival zou deelnemen, maar dat terzijde. Bovendien begreep ze niet waarom de kritiek zich wél richt op Israël maar niet op Azerbeidzjan, terwijl dat land toch écht de misdaad van etnische zuivering zou hebben gepleegd. 

Het is het bekende whataboutisme waarin rechtse politici zo sterk zijn zodra het om Israël gaat. Omdat ze niet meer in staat zijn op geloofwaardige wijze Israëls genocidale misdaden goed te praten, zoeken ze voortdurend naar manieren om de aandacht af te leiden. Maar omdat deze politici - evenals hun talkshowhosts - vaak verdomd slecht zijn geïnformeerd, hebben ze vaak niet eens in de gaten dat de door hen gebruikte whataboutismes de aanklacht tegen het door hen zo geliefde Israël alleen maar sterker maakt.

Zo ook de door Mona Keijzer genoemde etnische zuivering in Nagorno-Karabach.    

Israëls cruciale rol in de misdaden tegen Armeniërs Zoals bekend stellen verschillende mensenrechtenorganisaties dat er zware........

© Joop