Directie wil dat het Nationaal Archief weer in zichzelf keert

Geen geld of tijd meer voor publieksdiensten, onderwijs en tentoonstellingen.

Er heerst grote heibel op het Nationaal Archief. Bijna de helft van het personeel heeft de directie een brief geschreven die dicht bij een motie van wantrouwen komt. Het gaat om de publieksdiensten. Daar wil rijksarchivaris Afelonne Doek mee kappen. Het moet afgelopen zijn met tentoonstellingen, onderwijsprojecten en historisch onderzoek. Archieven van niet-overheidsinstanties zullen niet langer welkom zijn.

Zij werkte die gedachte uit samen met Tom de Smet, plaatsvervangend algemeen directeur en directeur Archieven, Dienstverlening en Innovatie, en Ria Westendorp, directeur Veranderingsmanagement. Dat gebeurde kennelijk in een soort isolement. Anders zou Het Nationaal Archief niet zo op stelten staan. Net als de omgeving trouwens. Andere archieven, en veel historici, maken zich zo mogelijk nog grotere zorgen dan het personeel.

Met dit plan keert rijksarchivaris Afelonne Doek terug naar vroeger. Ze wil dat haar instelling zich concentreert op het verzamelen en ordenen van alles wat overheden vastleggen in de breedste zin des woords. Het doet mij denken aan de excursie die we als eerstejaarsstudenten in 1967 maaken. Het Rijksarchief - zo luidde toen nog de naam  - bevond zich  aan het Bleijenburg, een straat in de buurt van het Binnenhof. Het telde zes verdiepingen. Licht viel binnen door een glazen plafond en kon de begane grond bereiken omdat de vloeren van de overige verdiepingen uit traliewerk bestonden. Het was geen plek voor mensen met hoogtevrees. Om ons heen waren de archiefdozen opgestapeld in hoge kasten. Het geheel vormde een perfect decor voor de achtervolging aan het eind........

© Joop