DEĞİŞEN şüpheler yeni sorular doğurdu. Bu zaten doğal olanıydı. Zira her dönemin kendine mahsus meseleleri ve yine kendine özgü düşünme stilleri olurdu. Hayatın tabii akışı içerisinde meydana gelen bu hâl elbette gençliğin imanını sorularla çalmak isteyenler tarafından körüklendi.

Akışın yönü değiştirildi.

Verilen çetrefilli cevaplar zihni karıştırıyor ve aklı tatmin etmiyordu. İstenen de buydu.

Her cevap içerisinde ustaca saklanan yeni şüpheler vardı. Okudukça insanların tatmin olması beklenirdi ama iman karşıtı sinsi cereyanlar tam tersini hedefliyorlardı.

“DİN BU” adıyla kitaplar yazıldı. Yaygınlaşması sağlandı.

Daha önce din adına görev yapmış dinden uzak kimileri popüler yapıldı. Konferanslar verdirildi. Haberleri yapıldı. Hedeflenen kitleye ulaşmaları kolaylaştırıldı.

Elbette buna cevap veren ilim ehli de oldu. Pek azı hariç gençliğin kullandığı dili yakalayamadı. Ağdalı medrese lisanıyla metinler yazıldı ama beklenen neticeyi vermedi.

ŞÜPHE şüpheyi doğurdu. Zihinler kuşkunun anaforunda iğdiş edildi.

Şüphe benzemek demek. Belirsizlik barındırır. Bu sebeple başka şeyle karışır anlamı taşıyordu. Belirsizlik bile isteye körüklendiğinden netliğe ulaşılamadı.

SORULARI unutulmuş cevapların hafızları ezberlerini tekrar edip durdular. Elbette iyi niyetliydiler ancak bu yeterli olmadı. Yeni sorularımıza eski cevapları........

© İstiklal