​"Benim senin gibi bir evladım yok!" Bu cümle, bir ebeveynin ağzından çıkabilecek en ağır, en keskin ve en parçalayıcı ifadelerden biridir. Sadece bir öfke patlaması değil, aynı zamanda bir reddediş, bir bağ koparma ilanı ve derin bir hayal kırıklığının dışa vurumudur. Peki, bir anne veya baba bu noktaya nasıl gelir?

Bu ağır sözü söylemekte "haklılık" payı olabilir mi? Yoksa bu, iletişimin bittiği yerde başlayan bir çaresizlik çığlığı mıdır?

​Haklılık mı, Çaresizlik mi?

​Psikolojik ve aile danışmanlığı perspektifinden bakıldığında, ilişkilerde "haklılık" kavramı genellikle çözümün önündeki en büyük engeldir. Bir ebeveyn, evladının toplumsal değerlere aykırı davranışları, ağır saygısızlıkları, bağımlılık sorunları veya aile onurunu zedeleyen eylemleri karşısında kendini "haklı" bir infial içinde hissedebilir. Ancak "haklı olmak", bağları tamamen koparmanın bir gerekçesi olduğunda, genellikle her iki tarafın da kaybettiği bir yıkımla sonuçlanır.

​Bu cümle genellikle bir savunma mekanizmasıdır. Ebeveyn, evladının davranışları karşısında hissettiği yetersizlik, utanç veya çaresizlik duygusuyla baş edemediği için, o kişiyi hayatından ve zihninden "yok sayarak" acısını dindirmeye çalışır. Ancak yok saymak, sorunu çözmez; sadece yaranın üzerini kapatır ve iltihaplanmasına neden olur.

​Ebeveyn Ne Yapmalı? Kırgınlığı Yönetmek

​Bir ebeveyn için evladını reddetme noktasına gelmek, aslında kendi geçmişinin, emeğinin ve umutlarının da reddidir.

Bu noktada durup derin bir nefes almak ve şu stratejileri değerlendirmek hayati önem taşır:

​1. Öfke Kontrolü ve Mesafe Koyma:

"Evladım yok" demek yerine, "Şu anki davranışların nedeniyle seninle........

© İstiklal