“Allah görüyor!” diyorsun ya demeye devam et; ancak Allah görüyor diye nefsine gem vurma! Polis görmüyorsa, savcı duymuyorsa, kamera çekmiyorsa, basın yazmıyorsa, mahalleli yakana yapışmıyorsa mesele yok demektir! Sen dümenine bak! Yalanı süsle, aldatmayı besle, algıyı yönet! Baktın tutmadı yalanın adını değiştir “konjonktürel açıklama” de. Gerçeği değiştiremiyorsan kelimeleri değiştir. Kelimeyi değiştiremiyorsan algıyı değiştir. Algıyı değiştiremiyorsan düşmanı değiştir. Düşman bulamıyorsan milleti böl. Sonra da çık kürsüye: “Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyacımız olduğu şu günlerde…” Oh, mis! İşte siyaset cambazlığının giriş kapısı budur.

Liyakati kapının önüne mi koydun; “güven esastır” diye vaaz ver. Yakınını işe mi aldın? “İnsana tanıdığına daha çok güvenir; bundan doğal ne ola ki…” diye savun. Partizanlığı , “Dava arkadaşlığı” olarak gör. Unutma, eleştirenleri susturmanın tek yolu: “Fitneye geçit vermiyoruz”, sözünün özünde saklıdır. Hesap soranı “Düşmana malzeme vermekle” suçla. Yolsuzluk mu yaptın? Yolsuzluğunu sorgulamak isteyeni hain ilan et. Rüşvete karşı çıkanın kulağına, “Düzeni bozma.” diye fısılda. Hırsızı yakaladığında “bizden mi yoksa düzden mi” diye ayır! Hırsız sendense hırsıza, hırsız deme! Çünkü kelimeler tehlikelidir. O yüzden: Rüşvete “kazanç tatlısı”, tefeciliğe “yatırım modeli”, faize “finansman maliyeti” kumara “şans oyunu”, yalana “stratejik iletişim”, aldatmaya “ikna kabiliyeti”, adam kayırmaya da “gönül belediyeciliği” demeyi alışkanlık haline getir.İşte çağdaş siyaset budur! Unutma, dini, iyi kullanacaksın! Din, en büyük şemsiye. Yanlışın, hatanın, günahın üstünü örtmen için........

© İstiklal