Siyasetin görevi insanlara kulluk ettirmek değil, hizmet etmektir. Devleti yönetenlerin görevi, anayasaya ve kanunlara riayet etmek, vatandaşına “Bana biat et!” demek değil, vatandaşının hakkını, hukukunu korumaktır. Yönetenin hesap verir olması yönetilenin de hesap sormaktan korkmamasıdır, demokratik düzenin özü.

Anayasa’nın 25. Maddesi: "Herkes, düşünce ve kanaat hürriyetine sahiptir. Her ne sebep ve amaçla olursa olsun kimse, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; düşünce kanaatleri sebebiyle kınanamaz ve suçlanamaz.", der. 26. maddesi düşünce ve kanaatlerin açıklanıp yayılmasını güvence altına alır. Öyleyse soralım: Neden soru soran insan, yönetenlerde rahatsızlık yaratıyor? Neden eleştiren hemen “hain”, “düşman”, “fitneci” veya “bizden değil” diye yaftalanıyor? Neden siyasi tercihler zaman zaman ahlaki üstünlük göstergesine dönüştürülüyor? Neden bir partiyi desteklemek, o partinin yaptığı her şeyi savunmayı gerektiriyormuş gibi kabul ediliyor?

Siyaset taraftarlık mıdır yoksa kamu hizmeti mi? Bir siyasetçinin görevi alkış toplamak mı yoksa hesap vermek midir? Bir siyasi partinin mensubu olmak, yanlışları savunma ruhsatı mıdır? Elbette değildir. Çünkü parti sadakati başka, hakikat sadakati başkadır.

Eğer bir devlete liyakat değil de sadakat hâkim olmuşsa, cehalet biatle el ele verip devleti yönetmeye çalışılıyorsa o devletin geleceği ne olur, hiç düşündünüz mü? Bir makama bilgi, beceri ve ehliyet yerine, “bizim adamımız mı?”, “bize sadık mı?”, diye birileri getirilmek........

© İstiklal