“Adalet er geç yerini bulur.” Bu söz, yüzyılların tecrübesinden süzülüp gelmiştir. Çünkü insan bazen unutur, toplum bazen susar, kurumlar bazen görmezden gelir, güç sahipleri bazen kendilerini dokunulmaz sanır. Ama hayatın değişmez bir gerçeği vardır, o da; gerçeklerin gün yüzüne çıkmak gibi bir huyunun oluşu…

Bugün üstünü örttüğünüz bir dosya, yarın yeniden açılabilir. Bugün susturduğunuz bir soru, yarın milyonların dilinden haykırılabilir. Bugün unutturmak istediğiniz bir olay, yıllar sonra vicdanların önüne yeniden konulabilir. Yine de biz şimdiden soralım: Bavullarında külçe altın bulunduğu iddialarıyla gündeme gelen milletvekillerine ne oldu? Kendi bakanlığına dezenfektan sattığı ortaya çıkan bakan nerede? Kızılay gibi köklü bir yardım kuruluşunun başındaki kişinin çadır satışları üzerinden tartışıldığı dönemde yaşananların hesabı soruldu mu? Yunus Emre Enstitüsü üzerinden ortaya atılan yolsuzluk ve usulsüzlük iddialarının akıbeti ne oldu? Kartal Kaya’daki yangında ihmali ve sorumluluğu bulunanlar gerçekten hesap verdi mi? Elazığ'da, yerel televizyon kanalında sunuculuk yapan, Kazakistan uyruklu üniversite öğrencisi Yeldana Kaharman'ın şüpheli ölüm araştırıldı mı? Soruları çoğaltabiliriz.

Mesele kişiler değil, devlet ciddiyeti meselesidir. Mesele hukukun herkese eşit uygulanıp uygulanmadığıdır. Mesele kamu malının gerçekten yetimin hakkı bilinerek korunup korunmadığıdır. Mesele, iktidarın muhalefete söylediği sözlerden önce kendi evinin önünü temizleyip temizlemediğidir.

Eğer gerçekten konu tüyü bitmemiş........

© İstiklal