Bir ülkenin vicdanı nerede aranır? Saraylarda mı? Borsada mı? Rakamlarla süslenmiş büyüme tablolarında mı? Hayır! Bir ülkenin vicdanı, sabahın köründe işine gitmek için yola koyulan işçinin cebinde, akşam evine ekmek götürme telaşındaki emekçinin alnında biriken terde, bir gencin sınav kazanacağım; aileme, ülkeme faydalı bir kişi olacağım diye sabahlar kadar kitaplarda gezinen gözlerinde aranır. Hangi alanda olursa olsun alın teri dökülerek yapılan her iş saygıya sonuna kadar hak eder. Çünkü alın teri kutsaldır.

Ne yazık ki bugün ülkemizde alın terinin değeri üzerine çok konuşuluyor ama gereği yeterince yapılmıyor. Televizyon ekranlarında ekonomik başarı hikâyeleri anlatılırken, birçok işçi hakkını almak için fabrika önlerinde, meydanlarda ve mahkeme koridorlarında, yollarda başkentimiz Ankara’da hatta işçi hakkını korumak üzere teşkilatlanan devlet kurumu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı önünde mücadele etmek zorunda kalıyorsa ortada bir büyük haksızlık ve hukuksuzluk var demektir. Bu durum ne sosyal hukuk devletinin ne de İslam'ın emrettiği düzene sığar. İslam'ın işçiye bakışı son derece açıktır. İşçi de işveren de Allah'ın kuludur. Aralarındaki ilişki güçlünün zayıfı ezdiği bir ilişki değil, hakkın ve adaletin gözetildiği bir emanettir. Peygamber Efendimiz(sav): “İşçinin ücretini alın teri kurumadan veriniz.”, diye buyururken yalnızca güzel bir ahlak tavsiyesinde bulunmamış, açık bir hak tesliminin de emrini vermiştir. Aylarca maaşını alamayan işçinin, kıdem tazminatı için kapı kapı dolaşan emekçinin, fazla mesaisinin karşılığını alamayan çalışanın, asgari ücretle geçinmeye........

© İstiklal