İlk insan Hz Âdem ile birlikte kurulan aile müessesi, insanın fiziksel, sosyal ve manevi tüm ihtiyaçlarını karşılayacak ve fıtratına uygun bir yaşam sürmesini temin edecek şekilde tanzim edilmiştir. İlahi irade birey ve toplum açısından önem teşkil eden ailenin düzenini insana bırakmayıp erkeğe yöneticilik görevi tevdi etmiştir ( Nisa 4/34). Bu düzen çerçevesinde şekillenen aile içi hiyerarşide erkek ailenin reisi, anne çocuğu besleyen,  terbiye eden ve eşine destek sağlayan önemli bir figür olarak konumlandırılmıştır.

İlk insanla birlikte teşekkül eden aile, üyelerinin tüm ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde donatılmıştır. Bu insana bahşedilmiş bir kolaylık ve büyük bir imkândır. Nitekim çocuk kendisi için hazırlanmış olan bu ortamda dünyaya gelir, ihtiyacı olan her şeye ulaşır ve  şahsiyetinin temelini burada temellendirerek topluma katılır. Hz Peygamberin çocuğun İslam fıtratı üzere doğduğunu, sonra anne babanın onu Yahudi, Hrististiyan ya da Mecusi yaptığını ifade eden hadisi çocuğun doğuştan var olan inanç eğiliminin, aile içinde anne baba tarafından şekillendiğini ortaya koymaktadır. Bu bağlamda aile insanın inanç ve tutumlarının temelinin atıldığı ve sosyalleştiği bir alandır. İslam dini sağlıklı bireylerin ve sağlıklı bir toplumun inşası açısından bireyleri evliliğe teşvik etmiş ve ailenin yerleşik düzeninin sürdürülmesini istemiştir.

Klasik aile modelinde, siyasi ve sosyal değişimlerden etkilense de, aile müessesesi temel esaslarda ilk kurulduğu formunu korumaya çalışmıştır. Bu düzen çerçevesinde baba ailenin geçimini temin etmenin yanında, hane içi disiplini sağlayan ve aileyi tehlikelerden koruyan kişi olarak öne çıkmıştır. Babanın otoritesini kabul eden aile bireyleri davranışlarını kontrol etme ihtiyacı içinde olmuş ve ailenin düzenine uyum sağlamayı bir sorumluluk olarak görmüşlerdir.

Aile birliği, anne baba ve çocukların bir arada yaşadığı bir mekânda sürdürülmektedir. Bu mekân evdir. Ev sevgi,  merhamet, adalet ve paylaşım gibi değerlerin yeşerdiği ve çocuğun ilk temel eğitimini aldığı mekandır. Ev aile fertlerinin mahrem alanı ve onları dış tehlikelerden koruyan kaledir. İnsanlık tarihinin ilk kurumsal müessesi olan ailenin, evin bir yöneticisi vardır. O eşinin kocası, çocuğunun babasıdır. Baba evin geçimini, düzenini sağlamanın yanında çocuğun eğitiminden de sorumludur. Çocuk babanın gölgesinde temel sorumluluklarını ve zorluklarla mücadele etmeyi, anneden aldığı şefkatle de merhameti öğrenir ve onların koyduğu kurallara uyarak ailenin düzenine uyum sağlar.  Baba ailenin şemsiyesidir, korur ve kollar. Anne ise merhamet, anlayış ve sevginin kaynağıdır, aile içi........

© İslami Analiz