Bir kap yemek için bekleyen insanın dünyasında insanlık var mıdır?
Gazze’de bir insan, bir kap yemek için çaresizce bekliyor.
Bu cümleyi okuyup geçebiliyorsak, asıl açlık belki de orada değil; bizim içimizdedir.
Açlık var Gazze’de. Soğuk var. Yokluk, yoksulluk, yerinden edilmiş aileler ve yağmura karşı koruyamayan çadırlar var. Birleşmiş Milletler’in son raporlarına göre aileler kışa yetersiz barınaklarda giriyor; gıda yardımları da temel ihtiyacının ancak bir bölümünü karşılayabiliyor. UNICEF, Gazze’de nüfusun büyük bölümünün soğuk ve yağmurdan yeterince korumayan barınaklarda yaşadığını bildiriyor. Bir annenin, çocuğuna “birazdan yemek var” deyip o birazdanın ne zaman geleceğini bilmemesi… Bir çocuğun üşürken annesinin yüzüne bakması… İnsan bazen en ağır cümleleri kurmak için kelime aramaz. O görüntülerin kendisi yeter.
Peki, acı bu kadar derinken vicdanlar nasıl sağır kalabiliyor? Bir kap yemek bekleyen insana bakıp da günün olağan akışına dönebilen bir dünyada insanlık var mıdır?
Belki vardır. Son lokmasını paylaşan elde, başkasının üşümemesi için uzatılan örtüde, yardım ulaştırmak için çabalayan insanların inadında vardır. Ama dünyanın geri kalanı bu çığlığı duymuyorsa, insanlığın var olması yetmez. Harekete geçmesi gerekir.
Gazze’de açlık bir haber başlığı değil. Soğuk bir istatistik değil. Her gün yeniden sınanan bir hayat, bir annenin kaygısı, bir çocuğun bekleyişi.
Bir kap yemek için çaresizce bekleyen insanın dünyasında insanlık var mıdır?
Vardır belki. Ama şimdi herkes kendine şu soruyu sormalı:........
