Ezan okunması gereken vakit geçmiş, bekleyişimiz anbean bir kızgınlığa bürünmeye başlamıştı. Daha evvel de okunurdu bu ezan ama her nedense saati hiç bu kadar dikkatimi çekmemiş, gecikmesi hiç bu kadar dokunmamıştı. Aslolan, vaktin girmesiydi hâlbuki.

Ezan, bir çağrının vücut bulma hâliydi. Neye çağırıyordu ezan? Namaza! Evet. Bu ezan, akşam namazı içindi. Ben ise iftar ezanını bekliyordum. Kılınacak olanın yenilecek olana........

© İnsaniyet