“… Binlerce yıl önce bir Sümer kralı, sokaklarında insanların güvenle yürüyeceği şehirler hayal etmişti. İnsanlar şehirlere binlerce yıl caddeler, sokaklar yaptı. Hiçbiri karanlık stabilize yollara açılmaktan kurtulamadı. Şehir surları şeklinde tacıyla Hepat, toprağın ruhu Kybele, Athena, Meryem Ana, Azize Tekla, Hacı Bektaşı Veli, Aziz Mahmud Hüdai de koruyamadı. İnsanoğlunun içindeki stabilize yolları, binlerce kandil, binlerce yıl aydınlatamadı.” Kevser Çakır  

“… Binlerce yıl önce bir Sümer kralı, sokaklarında insanların güvenle yürüyeceği şehirler hayal etmişti. İnsanlar şehirlere binlerce yıl caddeler, sokaklar yaptı. Hiçbiri karanlık stabilize yollara açılmaktan kurtulamadı. Şehir surları şeklinde tacıyla Hepat, toprağın ruhu Kybele, Athena, Meryem Ana, Azize Tekla, Hacı Bektaşı Veli, Aziz Mahmud Hüdai de koruyamadı. İnsanoğlunun içindeki stabilize yolları, binlerce kandil, binlerce yıl aydınlatamadı.” Kevser Çakır

Şimdiye kadar dünya tarihinin her zaman aynı oranda iyilik ve kötülük barındırdığını düşünüyordum. İyi ve kötü daima çatışıyor uzun vadede iyilik kazanıyor ancak kısa vadede kötülük kazanmış gibi görünüyordu.

Son zamanlarda meydana gelen olaylar, teknolojinin bu kadar gelişmiş olması, dünyanın öbür ucundan haberler alınabilmiş olması insanların zulmü fazlasıyla kanıksamasına mı vesile oldu acaba diye düşünür oldum. Çünkü bu araçlar vasıtasıyla ülkenizde akşam haberlerinde verilen üçüncü sayfa haberleri dışında dünyanın çeşitli yerlerinde zulüm manzaraları her gün gündeme gelir oldu. En son İsrail’in Gazze’ye yaptıkları derken şimdi ABD ve İsrail’in İran’a karşı tutumu. Her gün televizyonlar ya da diğer araçlar aracılığıyla masum insanların savaş nedeniyle öldürüldüğü haberini alıyoruz.

Ölüm, yakınlarını kaybetmemiş olan insana bir anlam ifade edebiliyor mu acaba? Söz konusu olan şey kendi canı olmadıktan sonra canlar yeteri kadar acıyabiliyor mu? Diğer yandan iletişim araçlarının bu denli yaygın olduğu bir dönemde bu ne kadar mümkün? İnsanlar, her gün........

© İnsaniyet