Kolumna Dragutina Matanovića o ustaškoj državi Hrvatskoj.

Ulazak Hitlerovih trupa u Zagreb 10. aprila 1941. ličio je na slavlje kakvo prestonica današnje Hrvatske nikada nije zabeležila. Tog dana gotovo čitav grad i okolina – žene, deca, stariji ljudi, seljaci, radnici, akademski građani – izašli su da sa neopisivom srećom pozdrave dolazak najmonstruoznijih trupa u modernoj istoriji sveta. Razmere oduševljenja prevazišle su očekivanja, čak su i pripadnici Trećeg rajha bili zatečeni stepenom radosti i poniznosti Hrvata. Tako nešto nisu doživeli ni od Bečlija prilikom anšlusa – prisajedinjenja Austrije - nekoliko godina ranije.

Istog dana Slavko Kvaternik, nekadašnji austrougarski oficir, preko zagrebačke radio- stanice, objavio je osnivanje Nezavisne Države Hrvatske. To je učinio u ime Ustaškog pokreta i poglavnika Ante Pavelića, koji je u tim trenucima putovao iz Italije u Hrvatsku.

U narednim danima usledilo je ubrzano donošenje zakona NDH po ugledu na one u nacističkoj Nemačkoj. Prvo rasni zakoni, kao temelj kasnijeg nezapamćenog genocida Hrvata. Ante Pavelić, najveći hrvatski sin i jedan od najvećih zločinaca u hronici čovečanstva, predao je Musolinijevoj Italiji najrazvijenije delove Dalmacije i jadransko primorje. Bili su to takozvani Rimski ugovori, kojima je Italiji vraćeno ono što joj je istorijski pripadalo. I pripašće ponovo u budućnosti.

Od prvih trenutaka u NDH započinje proces koji će obeležiti čitavo postojanje ove genocidne tvorevine. Osnivanjem mreže logora, među kojima je bio najozloglašeniji Jasenovac, počinje sistematski organizovano uništenje Srba pravoslavaca – ubijeno ih je na stotine hiljada, najčešće hladnim oružjem, mučenjem i namernim........

© Informer