I tokom režima Benjamina Kalaja, i tokom Prvog i Drugog svetskog rata. I tokom građanskog rata u BiH devedestih godina prošlog veka. Ove redove posebno posvećujem svim onim Srbima koji su bili primorani da napuste vekovna ognjišta i grobove predaka i prebegnu u Srbiju, spasavajući živote pred austrougarskim, nemačkim, hrvatskim i muslimanskim noževima. Dok je Srbija slobodna država – njihovo stradanje nikad neće biti zaboravljeno!

Kada je Austro-Ugarska okupirala Bosnu i Hercegovinu, njen osnovni cilj je bio da ''Svetog Save đedovinu’’ što više udalji od Srbije i Crne Gore. Srbi su tada činili većinu stanovništva u BiH, imali su najnapredniju inteligenciju i najsposobniji trgovački sloj. Prekretnica je nastala 1882, kada je kolonijalni upravnik u Sarajevu postao mađarski plemić Benjamin Kalaj. Kalaj, koji je ranije pisao afirmativnu istoriju srpskog naroda, prihvatio se posla sa novom idejom: ne ići na Srbe agresivno, već perfidno i postupno, kroz proces stvaranja jedinstvene bosanske nacije.

Ne bi li ostvario svoj cilj, Kalaj je započeo kolonizaciju rimokatoličkih činovnika iz Hrvatske, Češke i Poljske, koji je trebalo da pojačaju njihov element u Bosni. Rimokatolici su na kraju ovog eksperimenta činili 42% državnog aparata; njihov broj se u Sarajevu se sa 3,3% stanovništva povećao na 34,5%. Radi jačanja rimokatoličkog uticaja u BiH su dovedeni i jezuiti, koji su bili neuporedivo borbeniji i perfidniji u širenju prozelitizma od domaćih franjevaca. Oni su činili osnovu širenja Kalajeve politike. Iako do danas u pojedinim krugovima vlada mit kako je Austro-Ugarska modernizovala BiH, ona je tokom čitave svoje vladavine izgradila samo tri gimnazije, dok je sa druge strane izgradila na stotine kasarni i utvrđenja, u kojima je bilo raspoređeno više od 60.000 vojnika i žandarma. Pored toga, BiH je pod austro-ugarskom vlašću postala policijska država sa ogromnim brojem agenata. Na stotine Srba je završilo u........

© Informer