Bir Memleketi Kendi İnsanına Açmak
Atamıza minnet ve şükranla…
Tuzla İçmeleri’nde görev yaptığım yıllarda tesisin tarihini incelerken Büyük Otel’in yanı başında bir revirle personel yatakhanesinin de bulunduğunu öğrendim. Cumhuriyet henüz üç yaşındayken Atatürk’ün imzasını taşıyan bir kararla Tuzla’daki maden suyunun işletilmesinin önü açılmıştı. Sonradan kurulan tesiste misafire oda, o odayı hazırlayan personele de yatacak yer ayrılmıştı. Aradan neredeyse bir asır geçti. Biz bugün hâlâ turizm emekçisinin nerede kalacağını konuşuyoruz.
Bu 10 Kasım’da Atatürk’ü, ömrümün büyük bir bölümünü verdiğim turizm üzerinden anmak istiyorum. Tuzla’daki o yatakhane bana Cumhuriyet’in neyi gözettiğini anlatıyor. Aynı anlayışın izini bir kaplıcaya giden yolda da, halkın denize girdiği kıyıda da sürmek mümkün.
Atatürk, cephede kazanılan istiklâlin iktisatta da bir karşılığı olmasını istedi. Osmanlı’nın son döneminde yabancı şirketlere imtiyazla bırakılmış demiryollarının millîleştirilmesi, Türk milletinin kendi memleketinde söz sahibi olma iradesinin bir parçasıydı. Demiryolu Sivas’a ulaştığında bu iradenin gündelik hayattaki karşılığı da görüldü. Haritada birbirine yakın duran iki şehir, birinden ötekine gidip gelmek kolaylaştığında gerçekten yakınlaşır. Bunu turizmciler iyi bilir.
Yalova’da kaplıcaya otel yaptırılırken İstanbul’dan gelecek yolcunun vapuru, iskeleden Termal’e çıkacağı yol ve tesisin suyu birlikte düşünüldü. Atatürk, Bursa’da Çelik Palas’ın gelişmesine belediye de omuz versin diye şirketteki şahsi hissesini belediyeye bırakmak istediğini yazdı. Florya’da ise bana sorarsanız semtin fahri elçisiydi. Deniz Köşkü’nde İngiltere Kralı’nı ağırladı, aynı kıyıda halkın arasında denize girdi. Bugün bir aile kendi şehrinde denize girmek için önce giriş ücretini hesaplıyorsa........
