İnsanlar dış dünyaya karşı kendilerini savunma amacıyla korkusuz olduklarını iddia edebilirler. Cesur, atılgan, gözü kara kimliklere bürünebilirler. Ancak en cesur olduğunu savunan kişi bile tek kaldığı, kendi iç dünyasını dinlediği anlarda korkuları ile yüz yüze gelebilir. Bu korkular fiziksel ya da duygusal temalara sahip olabilirler. Ancak korkularımız bizi savunmasız, cesaretsiz ya da korkak yapar mı? Yoksa bizi besler, korur ve geliştirir mi? Hatta korkularımızı sevebilir onlarla mutlu mesut yaşayıp gider miyiz?

İnsanlar karşılaşmadığı müddetçe çoğu korkunun farkına bile varmaz. Ancak........

© Hürses