Bazı çocuklar sahaya yalnızca bir topla çıkmaz.

Kramponlarının bağcıklarını bağlarken sırtlarına bir ev de yüklerler. Ödenemeyen kira, babanın işsizliği, kardeşin okul masrafı... Top ayaklarındadır ama yük omuzlarındadır. Biz tribünden yalnızca topu görürüz.

Peki, on yaşındaki bir çocuğun omzu bir evi taşıyabilir mi?

Futbol altyapılarında çalışan hocalardan dinlediğim tablo bu soruyu ağırlaştırıyor. Altyapılara gelen çocukların önemli bir kısmı dezavantajlı ailelerden geliyor. Bu çocuklar önce yoksulluğun ve erişememenin getirdiği yoksunlukla yüzleşiyor. Ama asıl yük başka: Taşıdıkları umut yalnızca kendilerine ait değil. Bir çocuk kendi hayalinin peşinden koşarken bir yandan da ailesini kurtarma umudunu taşıyor. Bir çocuğun belki de hiç taşımaması gereken bir şeyi, çok küçük yaşta.

Bu yük yalnızca içeride hissedilmiyor; dışarıdan da söze dökülüyor. Ailenin çocuğa bakışı “başarılı olsun ki bizi de kurtarsın” bakışına dönüşüyor. Hocaların anlattığına göre son dönemde bu bakış daha da belirginleşmiş.

Aslında bu yalnızca futbolun meselesi değil. Okullarda da benzerini görüyoruz. Herkes kendi çocuğunun en iyisi olduğunu düşünüyor; kimi zaman bir başkasının çocuğunun önünü kesmeyi bile normal karşılıyor. Kimseyi ahlak üzerinden yargılayacak konumda değilim. Ama hepimiz bir adım dışarı çıkıp bakarsak, bunun hoş bir toplum olmadığını görürüz. Böyle bir topluma tuğla taşımamalıyız. Çünkü yarattığımız iklimle en sonunda kendi çocuklarımız muhatap olacak. Birbirinin iyi yere gelmesini isteyen bir toplum olmadan iyi bir insan yetiştiremeyiz.

Şimdi o çocuğun yolculuğuna bir rakamla bakalım. İngiltere Futbol Federasyonu’nun yetenek seçme biriminin paylaştığı verilere göre, dokuz yaşından önce profesyonel bir kulübe kaydolan çocukların yalnızca yüzde 0,5'i o kulübün A takımına kadar ulaşabiliyor. Binde beş.

Geri kalanlar ne olacak?

Okul hayatı zayıf kalmış, bütün enerjisini ve odağını topa vermiş, on sekiz yaşında “futbolcu olamadın” cümlesini duymuş bir genç düşünelim. Bu genç nasıl tutunacak? Nasıl iş bulacak? Toplumda nasıl yer........

© Hürses