Anne babamız dünyayı tanımaya başladığımız yaşlarda bizim süper kahramanlarımızdır. Hatırlayamadığımız ilk adımlarımızda, konuşmaya başladığımız ilk cümlelerde onları taklit ederiz. Bisiklet pedalını ilk çevirdiğimizde, okula başlarken formayı ilk giydiğimizde onların gözlerine bakarız. Onlar adımlarımızı onayladıysa güvende hissederiz, içimiz rahat koşar, eğleniriz. Kaybolduğumuzda, düştüğümüzde, ağladığımızda onların elini, bakışlarını arar gözlerimiz.

Çocukluğumun geçtiği Nürnberg'te hafta sonları lunaparka götürürdü babam. Küçüklerin tek başına binmesi uygun olmayan araçlara binmek istediğimde babam yanıma otururdu ve keyfim onun verdiği güvenle ikiye katlanırdı. Bir defasında babam yoktu. Annem lunapark aletlerinden hiç hoşlanmaz ve binmezdi. O gün boş bulundu. "Korkarsın şimdi sen" deyip yanıma bindi. Balerin hareket edince annem çığlık çığlığa "Durdurmazsanız atarım kendimi" diye bağırmaya başladı ve bir daha binmemeye tövbe etti.

Çocukken hasta olunca da anne babanın ilgisine muhtaçsındır. Ateşim çıktığında önce annem pamuksu elleriyle ateşimi kontrol ederdi, sonra babam. Babamın elleri semsert, pütürlü ve kocamandı. Yine de o........

© Hür Haber