CHP için geçen yazımda “anıt parti” ifadesini kullanmıştım. Bu niteleme kimileri tarafından isabetli bulunurken kimileri tarafından da haksız bir değerlendirme olarak değerlendirildi. Aslında bu ifadeyle kastettiğim şey, CHP’nin siyasal varlığını geleceğe dönük bir programdan ziyade geçmişe ait bir miras üzerinden anlamlandıran karakteriydi. Bu geri dönüşler nedeniyle “anıt parti” ifadesini biraz açmak gerektiğini düşündüm.

Bir siyasal partinin “anıtlaşması”, artık sürekli kendisini yeniden üreten canlı bir siyasal organizma olmaktan çıkarak büyük ölçüde tarihsel semboller üzerinden meşruiyet devşirmeye başlamasıdır. Böyle partiler elbette seçimlere girer, yöneticileri değişir, kongre yapar ve siyaset üretirler. Ancak bütün bunların üzerinde duran esas unsur, kendilerini tarihsel bir mirasın muhafızı olarak konumlandırmalarıdır. CHP’nin de siyasetinin temelinde tam olarak bu var.

Bu açıdan bakıldığında CHP’nin “anıt parti” olduğuna dair değerlendirmemin arkasında altı farklı gerekçe yatmaktadır.

İlk olarak, partinin siyasal meşruiyetini büyük ölçüde “kurucu değerler” söylemine dayandırması söylenebilir. CHP yöneticileri hemen her tartışmada Cumhuriyet’in kurucu partisi olma vasfına ve kurucu ilkelere gönderme yapmaktadır. Fakat burada dikkat çekici olan husus, bu kurucu değerlerin çoğu zaman günümüz şartları içerisinde yeniden yorumlanan dinamik ilkeler olarak değil, tarihsel doğrular bütünü olarak sunulmasıdır. Oysa siyaset, değişen toplumsal ihtiyaçlara cevap üretme faaliyetidir. Yüz yıl önce belirli tarihsel şartlar içerisinde şekillenmiş politik tercihlerin, aynı içerik ve aynı zihniyetle bugüne taşınması, siyasal düşüncenin sürekliliğinden ziyade donuklaşmasına işaret eder. Bir düşüncenin tarihsel değeri ile güncel siyasal işlevi aynı şey değildir.

İkinci gerekçe, bunun doğal sonucu olarak ortaya çıkan seçmen davranışı ile ilgilidir. CHP’ye yönelik seçmen bağlılığının önemli bir kısmı,........

© Hür Fikirler