Galatasaray ile Fenerbahçe arasındaki bu rekabete "derbi" demek; okyanusa "su birikintisi", fırtınaya "hafif yel" muamelesi yapmaktır.Bu eşleşme, yeşil çuha üzerinde icra edilen bir oyunun çok ötesinde; bir haysiyet müdafaası, bir karakter manifestosu, bir İstanbul ihtilalidir.​Lakin bu geceki randevu, tarihin tozlu raflarındaki o rutin kapışmalardan bir nebze daha ağır, bir nebze daha yaralayıcıydı.Mesele sadece haneye yazılacak üç puanın aritmetiği değildi.Galatasaray kazanırsa farkı yedi fersah açacak, o gümüşi kupanın bir kulpunu Florya’nın bahçesine dikecekti.Fenerbahçe kazanırsa aradaki uçurumu bir adım mesafesine indirecek, "öldü" denilen umudu bir bayrak gibi yeniden göndere çekecekti.Böyle bir ortamda Fenerbahçe maça hızlı başlayan taraftı. Hızlı geçişlerle gol aramaya başladı. İlk çeyrekte Talisca'nın ayağından bir de penaltı kaçırdı. İşte o beyaz noktadaki talihsizlik, sahadaki dengelerin de kırılma noktası oldu.​O dakikadan sonra Galatasaray, futbolun o görünmez ama hissedilir iplerini eline almaya başladı. Orta sahada kurulan o amansız cendere, Fenerbahçe’nin oyun kurma iştahını bir kâbus gibi boğdu. Sarı-kırmızılılar, sadece topa değil, zamanın ruhuna da hükmediyordu. Kanat akınları, Rams Park'ın akşam........

© HalkTV