Tartışmayı sevmiyorum! Şimdi böyle yazınca kafamın içindeki benlerden biri avazı çıktığı kadar bağırdı: “Yalannnnnnnnnnn!!!”

Tartışmayı sevmediğim konusunda kendi kendimi mi kandırıyorum? Beynimin içinde, her katında başka bir 'ben'in yaşadığı koca apartmandaki dairesinin penceresinden beline kadar sarkmış ‘ben’, “Yahu tartışma senin göbek adın, üzerine tartışamayacağın bir konu yok…” diyerek kahkahalarla gülüyordu… Birkaç kaç kat yukarısında yaşayan bir diğer ben, bana destek çıktı: “Tartışabildiği için tartışmayı sevdiğini nereden çıkardın, seni moron!” Kafamın içindeki bir benin diğer bana ‘moron’ demesine biraz bozulmadım değil ama benim tarafımı tuttuğu için sesimi çıkarmadım. Ama bir yandan da “Yoksa ben tartışmayı seviyor muyum lan?” diye düşünmeye başladım.

Tartışmaktan kasıt, inandığım bir konuda düşündüğümü söyleyip fikrimi savunmaksa kafamın içindeki ‘moron’ sonuna kadar haklı; kanımın son damlasına kadar tartışırım! Bu iyi bir şey mi? Bazen evet bazen değil; yaşadım öğrendim… Benim sevmediğim tartışma, özellikle sevdiğim insanlarla, incir çekirdeğini doldurmayacak konularda inatlaşmak! Kafamın içinde benlerin yaşadığı apartmanın girişinde yaşayan ve gün içinde önünden gelip geçen her şeye bir laf söyleyen ‘keçi ben’ üst katlarda yaşanan ‘tartışmaya’ burun kıvırdı. Haksız olduğumu bilsem bile tartışmayı alevlendirmemden yana görüş bildirdi. Tartışmayı kazanmanın ilk kuralının haklı olmak değil haksız da olsan fikrinde inat ederek karşındakini canından bezdirmek olduğunu söylüyor. İşte ben bu ‘keçi ben’i sevmiyorum!

SAMİMİ İLİŞKİLER KURMAK İÇİN TARTIŞMAK GEREKLİ........

© Habertürk