Nereden geldiyse aklıma, ineklerin, ‘’lider‘’ olarak yaftalanan pek çok insandan daha iyi bir "rol model" olabileceğini düşündüm.

“Hocam, Dünya savaş, terör ve açlık gibi çok önemli problemlerle uğraşırken, sen inekler üzerine yazmışsın" diyebilirsiniz.

Unutmayalım ki... "Elinde silahı olanlar, bir gün; yumurtası, eti, sütü ve ekmeği olanların kapısında sıraya girecek."

Bir Kızılderili Atasözü'nde;

“Son ırmak kuruduğunda...

Son ağaç yok olduğunda...

Son balık öldüğünde...

İnsanoğlu, paranın yenmeyen bir şey olduğunu ve yanlış yaptığını anlayacaktır.” denilmektedir.

Rabbimiz, Yasin Suresinde (71-72-73);

“Bizim kudretimizle meydana getirdiklerimiz arasından onlar için (deve, sığır, koyun cinsi) hayvanlar yarattığımızı hâlâ görmediler mi? Şimdi (böylece) kendileri de onlara sahip bulunmaktadırlar. Onları, kendilerine boyun eğdirip emirlerine verdik. Onlardan bir kısmını binek edinirler, bir kısmını da yiyorlar. Kendileri için onlarda daha nice faydalar ve içecek(leri süt)lervardır. Hâlâ şükretmezler mi? buyurmaktadır.

İnekler, İlahi iradenin programlamış olduğu şekilde insanlara faydalı olmak için kendilerine kurgulanmış görevlerini yapararak insan için üretim yapıyor. (1)

Allah’ın yarattığı bu dilsiz canlılar (dillerini şimdilik biz anlamıyoruz) kendilerine emredileni yerine getiren bir fabrika gibidir. Bu fabrikada, sidikle sütün birbirine karışmadığı bir sistemde ayrı bir kanaldan süt üretilir. Et üretilir, derisinden ayakkabı, kemer, çanta yapılır. Ayak ve baş etinden kelle-paça çorbası ile işkembeden yapılan çorba şifa kaynağıdır. Kırılan kemiklerin kaynaşması için ilaç gibidir bu çorbalar. Dışkısı bile kıymetlidir bu mübarek hayvanın. İneklerin dışkısı yığın halinde fermente olunca; kokusundan ve kirinden eser kalmaz. Dışkının fermente haline gübre denir; bu gübre ot, sebze ve meyve yetiştirmek için toprağa verilir. Yani, inek kendi yiyeceği otların yetişmesi, büyümesi için ihtiyaç olan mineral maddeleri yine kendi gübresinden karşılar.

İneklerin etinden, sütünden, derisinden, kafasından, ayağından, dışkısından insanlarla birlikte tüm canlılar faydalanırken; onlar ne övünür, ne şikâyet eder, ne de hallerinden yakınırlar.

“Onlara ne sunulursa sunulsun kabul ediyorlar, modları; sessiz bir memnum olma haliymiş gibi görünüyor. Çimleri yer, geviş getirir, dinlenir ve etini ve dışkısını cömertçe sunarlar. İnekler savaş başlatmaz, farklı renkteki ya da tercihteki ineklere ayrımcılık yapmazlar. Miras talebinde bulunmaz ve kırpılmış çimi öbekleri ya da dumanı tüten dışkıları dışında öldükten sonra iz........

© Habername