Sene; beş yüz yetmiş bir, Rabiu’l- Evvel ayı,On ikinci gecesi, tenvir etti dünyayı!..

Gönüller Efendisi, şefkatlı, keremkani,Aydınlattı cihanı, alemlerin sultanı!…

Kureyş Kabilesi ve Haşim oğullarından,İbrahim’in kurbanı, İsmail’in soyundan..

Yirmi beş göbek evvel, İbrahim’e uzanır,Tarih ise bu nesli, hanif olarak tanır…

Adem’in alnındaki nura hayrandı melek,Sahip olmak istedi, o nura arş-u felek!...

Nesiller boyu gelir; O nur, O nur, O ziya,O nuru tanıyordu, cümle resul, enbiya!...

Kimde görülse o nur, hissedilir farklı hal,Abdülmuttalib oğlu, Abdullah’a intikal

Edince o Yüce Nur, yüzünde farklı sürur..Nura hamil Amine, duyar ebedi gurur!..

‘Levlake,levlake, lema halaktü’l-eflak..’Olan şanlı Nebiye, meftundu alem, el hak!...

Melekler bir birine muştuluyordu O’nu,Risalet halkasının, dediler geldi sonu..

Altı yüz yıl yaşandı, İsa’dan sonra fetret..Kuşatmış insanlığı, cehalet,........

© Habername