Teslimiyet ruhuyla yaşamak; kime, neden demeden teslim olmak. Kabul ediş, sadakat, tevekkül. İtaat etmek; Rahmanın emrine, babası Hz. İbrahim’in rüyasına teslim olmak.

İsmail olabilmek mi? İbrahim olabilmek mi? İçimizdeki nefis yoksa hiçbiri mi?

Hz. İbrahim’in babası put yapar ve sonra onları övgü ile satar geçimini onunla geçinirdi. Hz. İbrahim putları yıkan evlat oldu, islamla şereflendirildi. Evladı ve babayı aynı kefeye konulmaması gerektiği bu doğrultuda zatelenmiş oluyor.

Cahit Zarifoğlu’ndan güzel bir söz gelir aklıma;

Kul hakkı yemeyi kes,

Kötülükten irtibatı kes!

Ne kesersen beyhude...

“(Kurbanların) ne etleri, ne de kanları Allâh’a ulaşır. Allâh’a ulaşan, ancak takvânızdır...” (el-Hac, 37)

Bizler yukardaki sözlere dikkat ettik mi peki? Kalp kırmayı, haram yemeyi kesmeden kurban kesmek? Yetmezmiş gibi........

© Habername