Geçen yıl, sınıfımı geçmek için başarılı olmamın zorunlu olduğu bir sınav öncesinde telefonuma bir mesaj gelmişti. Oda arkadaşım grubumuza bir video göndermişti. Üstünde, "Niçin çalıştığınızı unutmayın kızlar" yazıyordu. Dolaplar dolusu renk renk kıyafetler, duvarın bir ucundan diğer ucuna çerçevelenmiş diplomalar, en kaliteli makyaj malzemeleri, havuzlu ve iki katlı müstakil evler, pahalı ve havalı arabalar geçiyordu birbiri ardına. Bir insanın hayatı boyunca sahip olmanın hayalini kurduğu ve bir kısmına erişebilmek uğruna bütün hayatını feda ettiği pek çok şey vardı. Arkadaşım da bunu görelim ve çalışma şevkimiz artsın istemişti herhalde.

Şuayb Peygamberimin (a.s.) dilinden dökülen "Başarım ancak Allah'ın yardımı iledir" ayetiyle dua ederek ders çalıştığım bir esnada böyle bir video görmek beni şevke getirmemişti, aksine derin bir sessizliğe gömdü. Gerçekten bunlar için mi çalışıyordum? Kıyafetlerim, evim, arabam... Bunlar mıydı gönül bağladığım hedefler? Kalbimi yokladığımda "evet" diyemesem de ne yazık ki güçlü bir "hayır" da diyemediğimi fark ettim. Niye çalıştığımı gerçekten unutmuştum. Seküler anlayışın zihnimize örttüğü perdeler yüzünden hayata Müslümanca bakmayı bırakın, önümüzü göremez olmuştuk.

Anladım ki hepimiz sadece başarılı olmaya odaklanmış bir halde yaşıyoruz. Hayatın ancak başarıyla anlam kazanacağına, amacımızın bundan ibaret olduğuna inanıyoruz. Dünyada ihlas ve fıtri gayretle noktalanan bir ömrün ödülü cennettir elbet, lakin biz dünyevi başarıları arzuluyoruz. Mahiyetini kaybetmiş bir anlayış bu. Başarı kelimesi zihnimizde tahrif olduğu için........

© Habername