İnsanoğlu için en kolay iş eleştirmektir. Bizim normlara uymayan, alışkanlıklarımızın tersine olan, geçmişten gelen uygulamaların aksine bir durum veya davranışa tahammül edemeyiz. En kolay ve basit yöntem olan eleştiriyle kendimize bir hareket ve rahatlama alanı açarız.

Eleştirmenin bir bedeli de yoktur. Hele ki eskiyi yeniye harmanlayarak, bazen de sesi yükselterek veya belden aşağıya vurarak konuşmaya başlanmışsa… Bulaşmamak için karşısındakiler sessiz kalınca kendisinde büyük hünerlerin varlığına inanan ve zafer kazanmış komutan edasıyla vites yükseltip eleştiriyi bir silah olarak kullanan, sonra da “ben sadece iyi niyetle uyarıyorum” diyen ucube tipleri bulmak mümkün.

Eleştiri kültürü daha çok yapmak için değildir. Bireylerin veya cemiyetlerin hatası olur. Düzeltmek, düzeltilmesi için uyarıda bulunmak bir hak değil vazifedir. Ama bu uyarının yeri ve şekli önemlidir. Uyarı yapmak özel bir ameldir. Bu uyarılar özel mekân ve üslupla söylenince işe yarar. Hele ki ilgili şahıs ve tarafların bulunmadığı ortamda sarf edilen konuşmalar asla uyarı olamaz. Toplum ve kurumların eleştirisi ilgilisi orada varsa ve şartlar bunu düzeltmeye müsaitse konuşulur. Yoksa sadece kişisel ego ve hazzını tatmin etmiş olur.

Kolay olan, kıyasıya eleştiri cümlelerini sıralamaktır.

Zor olanı ise çağı ve şartları yeniden okuyarak alternatif bir model veya sistem önerisi getirebilmektir.

İşte burası her kişinin değil er kişinin harcıdır. Hatanın sebebi bulunacak, bu sebebin yok edilmesi için kafa yorulacak, hatta bunun demo mahiyette denemesi yapılmış ve beklenen sonucun ortaya çıkışı gözlemlenmiş olacak…

Önce eleştirdiğiniz durum için ayrıntılı bir inceleme yapmak gerekecek.........

© Habername