Bu ülkede yaşayan bir vatandaş olarak bugüne kadar birçok krizi gördüm. Bankerler vardı batıp gittiler. Hayali ihracatla kim ne sömürdü bilmiyorum. Sonra bankalar batırıldı. Her defasında bizden birçok şey alıp gittiler. Hiçbirinde şahsi bir param yoktu. Ama biliyorum ki ucundan kıyısından bir yerlerinden benim de cebimden alıp onları kurtardılar.

Ben tüm bu soygunlardan dolayı, ilgili şahıslara hakkımı helal ettim. Kamu hakkı ne olur onu bilemem. Allah kendi katından nasıl bir hesap sorar ona karışmam. Ben kendi adıma olana söz söyledim.

Bu ülkede kimileri donsuz bir şekilde peştamalla yakalandı. Götürdüğü, kaçırdığı paranın miktarını kendisi de tam bilmiyordur. Ben ona da hakkını helal ettim.

Bir başkası da onun donsuzluğuna inat başka bir kisve ile götürdü. Hatta benim için çok ulvi değerleri ifade eden giyim ve söylemlerimle hırsızlığını yaptı. Diğeri donsuz götürürken bu bizden görünerek götürmüş dediler. Yanında değildi. Ortaklığım da olmadı.

Ne aldığını ne kazandığını bilmem. Onun bu işinde başka kimlerin gözü vardı, kimlerin parmağı oynadı onu da bilmiyorum. Ama donlu ve fonlu hırsızlara da hakkımı helal ettim.

Para ile ilgili konularda niçin bu kadar cömertçe helal edişimi merak edenler olacak. Biliyorum. Yazımın sonunda onu izah edeceğim.

Ebu Cehil’i hiç sevmedim ve hep nefret ettim. Her Müslüman gibi… Nemrut ve Firavun için de durum aynı… Benim rabbime inanmadıkları gibi Müslümanlara hayat hakkı da tanımadılar. İnanmama hakkını kullandıkları için de başkalarına hak tanımadıkları için nefret ettim.

Bir de nefretim ve tiksintimi hak........

© Habername