Bir askerin giydiği üniforma, sadece o üniformayı giyeni değiştirmez.

O üniforma, görünmeyen bağlarla bir ailenin tamamını; eşi ve en çok da çocukları etkiler.

Asker eşleri ve çocukları “normal” görünen ama içinde yüksek bedeller barındıran bir hayat yaşarlar.

Dışarıdan bakıldığında disiplinli, güçlü, gururlu; içeriden bakıldığında ise sürekli tetikte, yarım kalmış, ertelenmiş ve bastırılmış duygularla örülü bir hayat…

Bu yaşam tarzı, insanı erkenden “hayatın gerçekleriyle” tanıştıran, sert ama bir o kadar da onurlu bir okuldur.

Asker eşlerine toplum gözünde iki rol biçilir:

“Güçlü eş”, “gururlu anne” …

Bu rolle öylesine kutsanır ki önce insan olma hali yarım kalır.

Bir çocuğa erken yaşta yüklenen “asker çocuğu kimliği”, asker eşi kimliği gibi bireysel kimliği gölgeler; kişi kendi duygularını değil, biçilen rolü yaşamaya başlar.

Asker eşi olmak çoğu kez yalnızlığı yönetme sanatıdır.

“Sağ salim dönecek mi?”

“Bu görev ne kadar riskli?”

Sorular hiçbir zaman tam yanıt bulamaz.

Tüm yanıtlar “Allah’a emanet ol” sözcüğünde gizlidir.

Asker eşi çoğu zaman tek başına ebeveynlik yapar.

Çocuk hasta olduğunda, okulda sorun çıktığında; bozulan musluktan ödenecek faturalara kadar her şeyle tek başına ilgilenmesi gerekir.

Gece korkuyla uyanmak,

Telefon her çaldığında kalbin bir an durmasıdır bu hayat.

Operasyon bölgelerinden haber alamamak ya da “iyiyim” mesajını duyamamak sabrı zorlayan, bir o kadar da yıpratıcı bir süreçtir.

Bu hayatı sürdürebilmek için çelik gibi sinirlere sahip olmak gerekir.

Korku, öfke, sitem açıkça dile getirilmez, öfke gizlenir, sitem yutulur.

Çünkü, eşin moralini bozmamak gerekir.

Bastırılan bu duygular uzun süreçte tükenmişliğe yol açar.

Asker ailesinin yaşadığı kaygı, yalnızlık ve tükenmişlik çoğu zaman görmezden gelinir.

“Bu işin fıtratında var” ya da “Bu onların kaderi” denilerek geçiştirilir.

Toplum, onlardan hep güçlü görünmelerini bekler.

Asker çocukları yaşıtlarından erken........

© Habererk