Geçenlerde Gebze’de bir marketin kasap reyonunda verdiğim siparişin hazırlanmasını beklerken orta yaşlı bir kadın dikkatimi çekti. Üzerindeki eski giysiler, yüzündeki yorgunluk ve konuşurken sesindeki çekingenlik, hayatın ona uzun zamandır cömert davranmadığını anlatıyordu.

Kasaba yaklaşarak sessizce, "Kemik var mı?" diye sordu.

Kadın kısa bir sessizlikten sonra

Yarın gelir mi? dedi.

Evet, yanıtın alınca da teşekkür edip çıktı.

Elinde poşet yoktu. Yüzünde ise alışılmış bir hayal kırıklığı vardı.

Ne isyan etti ne de şikayet. Sadece gitti.

O an düşündüm: İnsan gerçekten ne zaman yoksullaşır?

Cebindeki para azaldığında mı?

Yoksa ihtiyaçlarını dile getirirken sesini kısar hale geldiğinde mi?

Beni oldukça etkileyen bu olay üzerine sonra bir şiir yazdım ve edebiyat.defteri.com sayfamda yayınladım (https://www.edebiyatdefteri.com/siir/1746600/biraz-kemik.html)

Ekonomiyi çoğu zaman rakamlarla konuşuyoruz. Enflasyon, büyüme, faiz, ihracat, milli gelir, kişi başına gelir… Elbette bunların hepsi önemlidir. Ancak hiçbir istatistik, kasaptan eli boş dönen bir annenin bakışını ölçemez. Hiçbir grafik, çocuğuna "bugün bunu alamıyoruz." demenin ağırlığını........

© Habererk