Türkiye cumhuriyetin ilk 15-20 yılı hariç, bu güne değin güvenlik sorunlarını,  ekonomik krizleri, siyasi kutuplaşmaları, darbeleri, terör olaylarını ve doğal afetleri yaşadı. Her defasında yaralarını sardı, ayağa kalktı ve yoluna devam etti. Çünkü milletlerin dayanma gücü sadece ekonomik göstergelerden ibaret değildir. Bir toplumu ayakta tutan asıl unsur, geleceğe dair taşıdığı umuttur.

Bugün ise rakamlarla ölçülmesi zor, fakat etkileri her geçen gün daha fazla hissedilen farklı bir sorunla karşı karşıyayız: Umut Göçü.

Beyin göçünü sıkça konuşuyoruz. İyi eğitim almış gençlerin yurt dışına gitmesini, doktorların, mühendislerin, yazılımcıların başka ülkelerde gelecek aramasını tartışıyoruz. Oysa çok daha büyük bir tehlike ile karşı karşıyayız. Bu tehlike, ülke sınırlarını aşan insanların değil, hayallerini terk etmek zorunda kalan insanların oluşturduğu umut göçüdür.

Bir zamanlar gençler daha iyi bir eğitim almanın, çok çalışmanın ve dürüst yaşamanın kendilerine daha iyi bir gelecek sağlayacağına inanıyordu. Bugün ise birçok genç, ne kadar çaba gösterirse göstersin hedeflerine ulaşamayacağını düşünüyor. Üniversite diploması artık iş garantisi anlamına gelmiyor. Çalışmak ev sahibi olmaya yetmiyor. Emekli olmak huzur vermiyor. Gelir artışı, hayat pahalılığını yakalayamıyor. Geleceğe ilişkin belirsizlik ise giderek büyüyor.

Bu durumun en çarpıcı sonuçlarından biri aile kurumunda görülüyor. Evlilik yaşı (TÜİK verilerine göre son 15 yılda ortalama ilk evlilik yaşı........

© Habererk