Türkiye deniz ülkesidir. Bu cümle bir temenni değil; jeopolitiğin hükmüdür. Üç tarafı denizlerle çevrili olmak, sadece manzara demek değildir: ticaret yolu demektir, enerji hattı demektir, güvenlik demektir, egemenlik demektir. Denizciliği güçlü olmayan bir ülke, dünyanın rüzgârına göre savrulur; denizciliği güçlü olan ülke ise rotasını kendi çizer.

Bugün Türk denizciliğine baktığımızda iki gerçek aynı anda karşımıza çıkar:

Birincisi; bu milletin denizde işi bilen insanı çoktur. İkincisi; bu bilgi ve emeği “milli bir stratejiye” tam bağlayamadığımız için potansiyelimizin bir kısmı denizde değil, masada kaybolur.

Güçlüyüz, çünkü sahada millet var

Türk denizciliği sahada güçlüdür. Acentelikten liman hizmetlerine, bakım-onarımdan tedarik zincirine, boğaz geçişlerinden operasyon yönetimine kadar ciddi bir birikim var. Zor coğrafyada iş yapmayı öğrendik. Krizde ayakta kalan, yoktan var eden, pratik çözüm üreten bir sektör kültürüne sahibiz. Bu, sadece şirket başarısı değil; millet refleksidir.

Ama artık mesele sadece “işi yürütmek” değil. Dünya denizciliği yeni bir döneme girdi: regülasyon, finansman, teknoloji, veri, çevre ve güvenlik başlıkları aynı anda yönetiliyor. Sahada kuvvetli olmak önemli; fakat masada akıl, ekranda teknoloji, finansmanda itibar yoksa, kazanım kalıcı olmuyor.

Zayıf kaldığımız yer: Aynı hedefe ayrı ayrı yürümek

Sektörün en büyük sorunu çoğu zaman eksik emek değil; eksik hizadır. Aynı milli çıkarı savunması gereken aktörler, kimi zaman ayrı dillerle konuşuyor: kamu, özel sektör, eğitim kurumları, finans, yerel idareler… Zincirin bir halkası aksadığında, bedelini bütün ülke ödüyor.

Filo yenileme konuşuyoruz; finansman mekanizmaları netleşmeden yol alamıyoruz. Dijitalleşme diyoruz; hâlâ kritik süreçler e-posta zincirlerinde kayboluyor. İnsan kaynağı diyoruz;........

© Habererk