Paris sokakları bir kez daha alevler içinde. Çöp konteynerleri yanıyor, tarihi binaların camları kırılıyor, polis barikatları ile maskeli gençler karşı karşıya geliyor. Dışarıdan bakan bir göz için bu manzara bir kaos, bir anarşi ya da düzenin çöküşü gibi görünebilir. Ancak Fransa’nın kalbine, tarihine ve toplumsal hafızasına dokunduğunuzda, bu sahnelerin aslında tanıdık bir tiyatronun son perdesi olduğunu anlarsınız. Fransa’da sokak, sadece bir ulaşım aksı değil; parlamento kadar, sandık kadar meşru bir siyasi arenadır.  Bugün Sarı Yeleklilerden sendikalara, çiftçilerden banliyölerdeki lise öğrencilerine kadar uzanan bu kitlesel öfkeyi anlamak için takvimleri biraz geriye sarmak gerekiyor. Fransız halkının canı ne zaman yansa ya da haklarının elinden alındığını hissetse, yüzünü döndüğü yer meclis sıraları değil, sokaklar olur. Bu, genetik kodlara işlenmiş bir reflekstir. Fransa, modern kimliğini barikatlar üzerinde kurmuş bir ülkedir. 1789 Fransız Devrimi’nden bu yana halk, hak arama mücadelesini meydanlarda vermiştir. 1830 ve 1848 devrimleri, ardından işçi sınıfının hafızasından asla silinmeyen 1871 Paris Komünü ve........

© Habererk