Son iki günde yaşananlar bir “olay” değil. Bu, yıllardır görmezden gelinen bir krizin yüzeye çıkmasıdır.

Okullarda şiddet artık istisna değil; sistematik bir sorun. Fiziksel saldırılar, psikolojik baskı, dijital zorbalık… Hepsi aynı zincirin halkaları.

Ama en tehlikelisi şu: Herkes sorunu görüyor, kimse bütünü üstlenmiyor.

Oysa bu mesele parçalı değil. Aile, okul, devlet ve toplum birlikte sorumlu. Ve biri eksik kalırsa, diğerinin çabası sonuç vermez.

Aile: Sevgi Var, Sınır Yok

Bugün birçok aile çocuğunu seviyor ama yönlendirmiyor. İlgileniyor ama gerçekten tanımıyor.

Çocuğun odası var, telefonu var, özgürlüğü var… Ama sınırı yok.

Öfkesini nasıl yöneteceğini öğrenmemiş bir çocuk, ilk çatışmada şiddeti dil olarak kullanır.

Gerçek şu: Sınır koymayan sevgi, çocuğu korumaz; kontrolsüz bırakır.

Okul: Yalnız Bırakılmış Bir Cephe

Öğretmen artık sadece ders anlatmıyor. Psikolog, arabulucu, kriz yöneticisi…

Ama destek var mı? Yetersiz. Rehberlik sistemleri çoğu yerde yüzeysel. Sınıflar kalabalık,........

© Habererk