Ortadoğu’da bir kez daha harita masaya yatırıldı. Bu kez tankların gölgesinde değil, doğrudan liderlik merkezine yapılan bir “baş kesme” operasyonuyla.

İran’ın siyasi ve askeri omurgasının hedef alınması yalnızca bir ülkeye yönelik askeri hamle değildir. Bu, bölgesel güç mimarisini yeniden düzenleme girişimidir.

Asıl sorulması gereken soru şu belki de: Bir rejimin tepesini vurmak o rejimi çökertir mi?

Tarih bunun cevabını defalarca verdi.

Irak’ta Saddam gitti, istikrar gelmedi.

Libya’da Kaddafi devrildi, devlet dağıldı.

Suriye’de rejim hedef alındı, sonuç bölgesel yangın oldu.

Dış müdahale çoğu zaman rejimleri zayıflatmaz; tam tersine, içerde bütünleştirir. 

İran’da da bugün gördüğümüz tablo, ani bir çöküşten ziyade askeri vesayetin güç kazandığı bir sertleşme sürecidir.

İran’ın komuta zinciri sarsıldı. Fakat İran devleti hâlâ ayakta.

Devrim Muhafızları’nın ağırlığı artıyor. Sivil-dini denge güvenlik merkezli bir modele kayıyor.

Bu tablo “rejim değişikliği”nden çok “davranış değişikliği”ne işaret ediyor.

Asıl kırılma ise askeri değil, ekonomik cephede yaşanıyor.

Hürmüz Boğazı’nın fiilen kapanması, petrol fiyatlarının sıçraması, üretim maliyetlerinin artması…

Savaş artık tankla değil tankerle büyüyor. 

Enerji fiyatı üzerinden küresel sistem baskılanıyor. Bu, sadece İran-İsrail hattı değil,........

© Habererk