Perşembenin gelişi çarşambadan belli olmayınca ikilemde kaldık. “Acaba dünya tarihinin iki mumya suratlı manyağı; İran’da nükleer veya hidrojen kullanır mı?” korkusuna kapılmıştık ki ateşkes kararı geldi…

Öteden beri İran; nükleer programını ve bölgesel vekil güçlerini (Hizbullah, Husiler, Haşdi Şabi vs.) birer "yaşam sigortası" olarak kullanıyordu. ABD ve İsrail, İran'a doğrudan saldırmanın maliyetinin, topyekün bir bölgesel savaş kazanımından daha büyük olacağını gördü. İran artık "eşik devlet" statüsünde. Yani nükleer bombayı yapmamış olsa bile ‘ki ben yapmış olduğu kanaatindeyim’ yapabilecek kapasiteye sahip olması ona diplomatik bir dokunulmazlık kazandıracak; savaş tekrar hız kazanmaz ise meseleyi böyle okuyacağız.

Öngörüm; Washington'ın asıl önceliği artık Ortadoğu değil, Çin ve Rusya. ABD, bölgeye daha fazla batmak istemeyecektir. Pabucun pahalı olduğu çok net görüldü. ABD’nin bölgeden çekilme veya odak değişikliği arzusu, İran’a manevra alanı açacak. Bundan sonra ABD, İran ile büyük bir savaşa girmek yerine, durumu "kontrol edilebilir bir gerginlikte" tutmaya çalışacak. Bu da dışarıdan bir "pes etme" veya "kabulleniş" gibi görünüyor…

İsrail, 7 Ekim sonrası süreçte sadece Hamas ile değil, İran’ın kurduğu "Direniş Ekseni" ile çok cepheli bir savaşa sürüklendi. İsrail ekonomisi ve ordusu uzun süreli, yüksek yoğunluklu bir savaşı (özellikle İran gibi devasa bir coğrafyaya karşı) tek başına sürdürmekte zorlanacaktı. Trump; Epstein ve/veya Mesihçi/Evanjelik anlayışla savaşa razı edildi! İsrail iç siyasetindeki bölünmüşlük, İran’a karşı bütüncül ve sonuç alıcı bir strateji geliştirilmesini de bu saat itibarıyla engelleyecek. İsrail kamuoyu ciddi anlamda homurdanıyor!

Görüldü ki Rusya ve Çin faktörü ile İran artık yalnız değil. Ukrayna savaşı sonrası Rusya ile kurulan askeri........

© Habererk