Bir zamanlar çöpler sokaklardaydı,

vicdanlar küfleniyor,b

“Temiz içerik” diye sunulanların altında

kirli niyetler saklı.

Hepimiz biraz filtreyiz,

Ne gösteriliyorsa ona inanıyoruz,

ne saklanıyorsa orada çürüyoruz.

Beğeniyle ölçülen sevgiler,

yorumla cilalanan dostluklar,

emojilerle kurulan bağlar…

Gülüşler donmuş kare,

mutluluk yönlendirilmiş.

Kimin daha gerçek olduğu değil,

kimin daha iyi kurgulandığı konuşuluyor.

Bir fotoğraf koyup “şükür” yazıyoruz.

İçimizde ne huzur var

Sadece görünür olma telaşı.

Çünkü görünmez olanın

sesi de yok sayılıyor artık.

roller dağıtılmış gibi.

neye tepki verdiğimizi değil,

neyi görmemiz istendiğini biliyoruz.

Bu devasa dijital çöplükte

herkes bir şey atıyor:

biraz da yönlendirilmiş düşünce.

Sonra dönüp soruyoruz:

“Neden bu dünya bu kadar kirli?”

bize ait sandığımız birçok şey

çoktan başkalarının elinden geçmiş durumda.

Her sabah yeni bir maske,

her gün yeni bir rol.

çevrim içi oldukça var.

Belki de çağın en sessiz gerçeği şu:

Her şeyin kaydedildiği bir yerde

Belki de yeniden başlamak için

önce içimizdeki çöplüğü boşaltmalıyız.

bazen filtresiz bir yüzle,

© Habererk